شهر من،

شهر من،
پر است از آدم هایی که می خواهند هر کسی باشند، غیر از خودشان...

پر از آدم هایی که در کنار یکدیگر، قاب صورتشان نقشی از خنده های مصنوعی می شود...

آدم هایی که در خلوت خود،تنها ترین این شهرند...

آری؛

شهر من،

پر از آدم هایی ست که از ترس از دست دادن هم،
هیچ گاه درد مشترکشان را فریاد نمی زنند...