آدم ها از یک جایی که میگذرد

آدم ها از یک جایی که میگذرد
می نشینند و فقط میبینند
و میشنوند
نه بحثی
نه جنجالی
نه دفاعی
نه تنها از کسی و چیزی
بلکه از خودشان هم دفاعی نمیکنند
فقط لبخند تلخی میزنند
گاهی اوقات این لبخند تلخ و نگاه بی رمقشان
جانشین تمام اشک هایشان میشود
فقط آرام آرام خودشان را دور میکنند
از تمام آن هایی که بارها از آن ها رنجیدند و دم نزدند
فقط گوش میدهند و سکوت میکنند
اما میدانی بعدش چه میشود؟
در میان همه ی این سکوت ها
یک جایی
بالاخره قدم هایشان را بر میدارند
و آهسته میروند
و آنقدر دور میشوند
که دیگر سکوتشان هم به هیچ جا نمیرسد
آدم ها
از یک جایی به بعد
خودشان را دور میکنند
حتی از عزیزترین هایشان
زیرا دیگر آنقدر خسته اند
که توانِ شنیدن
و دیدن
این همه داستان تکراری را ندارند
دور میشوند
خسته میشوند
و بعد هم تمام میشوند
و خلاص...!
.
.