پیراهن:

پیراهن:
تن پوش زنان بختیاری پیراهن است که در گویش بختیاری جومه یا جوه گفته می شود. که دارای آستین بلند و مچ دار است که در قسمت پیش سینه ی چاکدار آن، سه دکمه دوخته می شود. بالا تنه و دامنش صاف و بدون چین است بلندی آن تا زیر زانو می رسد و دو طرف پایین دامن آنرا معمولاً به اندازه cm20 چاک می دهند. انتخاب رنگ آن به سن و سال دختران و زنان وابسته است.

شلوار قری :

در گویش بختیاری “قر” یعنی پیچ و تاب است. شلوار قری در اصل دامنی است با چین های فراوان که نیم تنه ی پایین بدن را می پوشاند در گذشته از پارچه ی مخمل استفاده می شد که بسیار جذاب ولی سنگین و گران بود ولی امروزه از پارچه های سبک تر و ارزانتر استفاده می شود. به علت سنگینی شلواربه جای کش از بند یا طناب باریکی استفاده می کنند که در اصطلاح محلی به آن دم شلوار می گویند. انتخاب رنگهای شاد، جذابیت این شلوار را چند برابر می کند.

لچک (lachak) :

زنان بختیاری به گیسوان خود «لچک» می بندند که از یک نوار مخملی سبز پر رنگ یا اناری ۴ سانتیمتر در ۱۲ سانتیمتر تشکیل شده روی سرو گوش را می پوشاند که به آن یک پارچه از هر نوع دوخته شده که تا پس گردن می رسد. درون نوار با این پارچه آستر دوزی شده و لبه بیرونی آن با قطعات کوچک شیشه ای (“منجق monjog ” ،”الماس نما – almas nama”) مزّین شده است که اینها روی مخمل به شکل گلهایی دوخته شده اند. در گوشه آزاد آن دو عدد بند دوخته شده که در زیر چانه به هم گره می خورد. در قدیم زنانی که از خانواده های غنی تر بودند جلو لچک را سله دوزی می کردند که جلوه زیبایی به لچک می داد و این نوع، به لچک ریالی معروف بود.

زیر لچکی یا بُنایی :

سکه های طلا یا نقره را به هم جوش می دهند و در زیر گلو در قسمت گره خورده دو بند لچک قرار می دهند که به آن زیر لچکی یا بُنایی می گویند. (بُنایی یعنی بُن نایی – نا، یعنی گردن)

مینا (meyna) :

روسری بلند توری یا پارچه های نازک حریر مانند به رنگهای زنده است. آنرا با وسایلی مثل سنجاق و غیره در جهت طول به پشت «لچک» می بندند به نحوی که قسمت تزئینی لچک بیرون بماند پس گوشه تور از جلو می گذرد، شانه را می پوشاند از زیر گلو رد می شود که سینه را پنهان کرده و دور صورت را قاب می کند. و در روی لچک پشت سر ثابت می شود. موهای جلو سر را تاب داده و از زیر لچک بیرون می آورند و در پشت مینا پنهان می کنند و آن موها را ترنه می نامند و با مه ره هایی با رنگ های مختلف آنرا تزئین که جلوه ای خاص و زیبایی به مینا می دهد.

بند سوزن (سیزَن کن) :

معمولاً یکی از زیو آلاتی که به لچک و مینا افزوده می شود سیزن کن می باشد. سیزن کن ریسمان پر از مهره و زینت آلات دیگر است. که دو سر آن را به بالای دو گوش روی مینا و لچک نصب می کنند و از پشت سر می آویزند.