سلام، ای سقای تشنه لب! ای پسرام‏البنین!

سلام، ای سقای تشنه لب! ای پسرام‏البنین!
سلام، ای عموی آب ها! و ای اسوه برادری و ایثار و وفا!
سلام، ای پشت و پناه حسین! ای حامی و هم رکاب ولایت! ای بهترین اسوه ی پیروی از امامت !
ای که تنها بهانه آمدنت این بود که عشق، در روز مبادا تنها نماند.ای که بودنت، رنج‌های اباعبدالله را کم می‌کرد و رشته‌های غم پیشانی ابا عبدالله به لبخند تو گسسته می شدند!

اباالفضلی ها ! مرام عباس، حمایت از ولایت تا آخرین قطره ی خون بود ، مسلک عباس، پیروی از امامت تا آخرین لحظه ی عمر بود.تمام تلاش‎ها و موضع‎گیری‎های او در مسیر ولایت قرار داشت ؛ چون خط سیاسی او پیوسته بر اطاعت از امام و مخالفت رفتاری و گفتاری با دشمنان امام استوار بود. او، این ویژگی را تا لحظه شهادت زنده نگه داشت که بهترین گواه بر این سخن، تقاضای دشمن برای جدا شدن او از صف هواداران ولایت و رد کردن آن از سوی حضرت عباس(علیه‎السلام) بود.
فریاد کشید و گفت: «دست‎هایت بریده باد! خداوند تو و امان‎نامه‎ات را لعنت کند. آیا به ما امان می‎دهی، در حالی که پسر رسول خدا (ص)امام حسین(علیه‎السلام)، امان ندارد؟ به ما امر می‎کنی که به اطاعت این نفرین شدگان الهی و فرزندان ملعون و پلید آنان در آییم؟».
او اینگونه بر قله ی افتخار ایستاد و بلندترین قصیده را در ولایت‎پذیری سرود.
سلام بر تو ای پدر فضیلت! فضیلت دستان بریده ات، در راه اطاعت و حمایت از ولایت ، هنوز بر شاخه‏های خاک، سنگینی می‏کنندوکودکان خیمه ها، شرمنده ی دستهای بریده‌ات، لباس‌های سوخته شان را مدام بالا می‌گیرند تا دستهایت را نبینند.
سلام بر تو ای ابالفضل! ای الگوی ولایت مدار ، قسم به نامت ، ما عزاداران کربلایت، بر مرامت بوده ایم ، هستیم و خواهیم بود .