سحری بود و هنوز

سحری بود و هنوز
گوهر ماه به گیسوی شب آویخته بود

گل یاس
عشق در جان هوا ریخته بود

من به دیدار سحر می رفتم
نفسم با نفس یاس در آمیخته بود

می گشودم پر و می رفتم و می گفتم : های
بسرای ای دل شیدا، بسرای

این دل افروزترین روز جهان را بنگر
تو دلاویز ترین شعر جهان را بسرای

*فریدون مشیری*