اینجا آدم ها چِنان خوشبخت اند ؛

اینجا آدم ها چِنان خوشبخت اند ؛
که دیگر عاشق نمیشوند،
هیچِ هیچ اند
به کسِ دیگری نیاز نَدارند؛
به خُدا هَم هَمینطور!
صُبح می نشینند جِلویِ
خانه هایِ غَرقِ نورشان
و تا شَب مُنتظرِ مَرگ می مانند..