به سراغ من اگر می آیید,

به سراغ من اگر می آیید,

پشت هیچستانم...

پشت هیچستان رگ های هوا پر قاصد هایی است,

که خبر می آرند از گل وا شده ی دورترین نقطه ی خاک...

پشت هیچستان چتر خواهش باز است,

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود...

زنگ باران به صدا می آید,

آدم اینجا تنهاست...

و در این تنهایی سایه ی نارونی تا ابدیت جاریست...

به سراغ من اگر می آیید,

نرم و آهسته بیا یید که مبادا ترک بردارد چینی نازک تنهایی من...