زمزمه ‏های مرثیه‏ گون کوچه‏ های مدینه را یک به یک می‏پیما

زمزمه ‏های مرثیه‏ گون کوچه‏ های مدینه را یک به یک می‏پیماید. خویشاوندی نخل‏های مدینه با داغ، زجرآورترین تصویر است. از گلوی اندوهگین هر واژه، نیزارهای ماتم می‏چکد. مسجد از صدای روح ‏نواز گل خالی است. ضجه در محراب ریشه دوانده است. منبر، در محوطه اشک نشسته است. تمام دقایق بیست و هشتم صفر، خزان است و وجب به وجب مدینه، تبدار این سفر. سینه‏ های پرغم احادیث، برای «قال النبی صلی ‏الله‏ علیه‏ و‏آله »ها اشک حسرت می‏ریزند.
کنار مولا، چیزی جز غربت نیست. ناگهانی از بی‏رمقی رخ نموده است. پیرامون زهرا علیه السلام ، اندوهی وسیع پا گرفته است؛ آن‏چنان که هیچ چشمی ندیده است. اشک ‏های غلطان مدینه با ناله ‏های «ام ابیها»یی هم‏سو شده است.
بی‏شهد نبوت، روزگاری تلخ، ذائقه دین را پر کرده است. کینه ‏ها و لقمه‏ای از خیبر، زهر در شریان دقایق ریخته است. همیشه و در هر مقطعی، همان‏گونه که پیامبری از صبح می‏گوید، عده ‏ای از تبار ابوجهل‏ ها هستند که با چرکینی شب، خو می‏گیرند. اما ما، بی‏نگاه رحمت‏ گستر واپسین پیامبر، کدام لحظه را تاب بیاوریم؟ بی‏ صدای عطوفت‏ زای او، به کدام سو پناه بجوییم؟ «اللهُمَّ إنا نَشکُو اِلَیکَ فَقْدَ نَبیِّناً صلی ‏الله‏ علیه‏ و‏آله» بیست و هشتم صفر، یعنی ضمیمه شدن عطری بدیه به آسمان، و چه محروم است زمین که فروغ یگانه خود را از دست داده است.
بیست و هشتم صفر، روز سیاه‏پوشی قبیله ‏های سادگی و فروتنی است.
چه باید کرد که همیشه پیرو هر داغ، تکلیفی جز شکیبایی نیست!
نگران امتت هستی هنوز....