اشتباهِ بزرگِ برخی آدم‌ها این است که گمان می‌کنند نوری که

اشتباهِ بزرگِ برخی آدم‌ها این است که گمان می‌کنند نوری که از آن‌ها ساطع می‌شود، ذاتی است؛ غافل از اینکه آن‌ها تنها شبیه به “ماه” هستند. اگر می‌درخشند، چون خورشیدی به نامِ “توجه و اصالتِ دیگری” به آن‌ها تابیده است. وقتی کسی را با اصرار و پیگیری در اولویت قرار می‌دهی، در واقع داری به او “اعتبار” می‌بخشی. اما امان از بی‌جنبگی! امان از روزی که ظرفیتِ یک آدم، کوچک‌تر از حجمِ احترامی باشد که به او می‌گذاری. او به جایِ قدرشناسی، دچارِ سرگیجه‌یِ خودبزرگ‌بینی می‌شود و خیال می‌کند چون “او” خاص است، تو پیگیرش هستی؛ در حالی که حقیقت ساده است: پیگیریِ تو، نشانه‌یِ اصالتِ "تو"ست، نه فضیلتِ “او”.