شاعر که باشی ، شعرهایت درد دارد !

شاعر که باشی ، شعرهایت درد دارد !
حتی قلم ، ‌گاهی به جایت درد دارد !
وقتی که دلتنگی فقط باید بباری
حتی خدا هم ، پا به پایت درد دارد !
با گریه هر شب سر به بالین ‌می گذاری
هر تار و پودت ، بی نهایت درد دارد !
شب ها که تنها می شوی با خاطراتش
حتی خیالش هم ، برایت درد دارد !
با غم دعایش می کنی ، برگردد اما
در آن زمان ، حال دعایت درد دارد
همصحبت تو می شود دیوار و دفتر
شاعر که باشی ، شعرهایت درد دارد