با منقار بزرگش به آسمان اشاره کرد و با خودنمایی می گفت؛ ر

با منقار بزرگش به آسمان اشاره کرد و با خودنمایی می گفت؛ رفقا آن بالا، آن بالا، درست پشـت آن ابر سیاه، سـرزمین شـیر و عسل است،
سـرزمینی کـه ما حیوانات بدبخت در آنجا بـرای همیشـه از رنج کار آسوده خواهیم شد.
حتی مدعـی بود در یکی از پـروازهای دور و دراز آنجا را به چشم دیده مزارع جاودان و پرچین هایی که روی آنها قند و کلوچه می‌روییده دیده.
خیلی از حیوانات گفته‌های او را باور میکردند و منطق شان این بود؛ که زنـدگی اکنون پر از مشقت اسـت، و انصاف در این اسـت کـه دنیای بهتری در جای «دیگـری» وجـود داشـته باشـد!

قلعه حیوانات
جورجاورول