کلاس دوم دبستان شیفت بعد از ظهر بودم .

کلاس دوم دبستان شیفت بعد از ظهر بودم .

باران تندی می بارید یک چتر هفت رنگ دسته

صورتیه سوت دار آن روز صبح خریده بودم .

وقتی به مدرسه رفتم دلم می خواست با همان

چتر زیبایم زیر باران بازی کنم اما زنگ خورد .

هر عقل سالمی تشخیص می داد که کلاس

درس واجب تر از بازی زیر باران است . یادم

نیست آن روز چه درسی آموزگارم به من

آموخت , اما دلم هنوز زیر همان باران توی

حیاط مدرسه مانده . بعد از آن روز شاید هزار

بار دیگر باران باریده باشد و من صد بار دیگر

چتر نو خریده باشم , اما آن حال خوب هشت

سالگی هرگز تکرار نخواهد شد . این اولین

بدهکاری من به دلم بود که در خاطرم مانده .

بعد از آن هر روز به اندازه ی تک تک ساعت

های عمرم به دلم بدهکار ماندم . به بهانه ی عقل

و منطق از هزار و یک لذت چشم پوشیدم . از

ترس آنکه مبادا آنچه دلم میخواهد پشیمانی به

بار آورد , خیلی وقت ها سکوت اختیار کردم اما
حالا بعضی شب ها فکر میکنم اگر قرار بر

این شود که من آمدن صبح فردا را نبینم , چقدر
پشیمانم از انجام ندادن کارهایی که به بهانه

منطق ، حماقت نامیدمشان.
پشیمانم...و پشیمان خواهم شد..

حالا می دانم هر حال خوبی، سن مخصوص به خودش را دارد ..