‏‏آفتاب که میتابد

‏‏آفتاب که میتابد
پرنده که میخواند
نسیم که می وزد
با خودم میگویم
حتما حال دوستانم خوب است
که جهان این همه زیباست .
دوستان من مثل گندم اند ...
بودنشان یک دنیا برکت و نعمت است و نبودنشان قحطی و گرسنگی است
و من چه خوشبختم که زرخوشه های گندم دراطرافم موج میزند .
مهربانی تان را قدر میدانم و آنرا در سیلوی جان نگهداری خواهم کرد .
خوشه های افکار بلندتان سبز و ریشه پاکتان پایدار باد .

روزگارتان سرشار از حضور خدا