ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻦ!

ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻦ!
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻛﻪ ﺳﺨﺖ ﻭ ﺑﯽﺣﺴﺎﺏ ﻋﺎﺷﻖ‌ ﻫﻢﺍﻧﺪ ﻭ
ﻋﺸﻖ، ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﺣﺪﺗﯽ ﻋﺎﻃﻔﯽ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﯿﺴﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺻﺪﺍﯼ ﻛﺒﮏ، ﺩﺭﺧﺖ ﻧﺎﺭﻭﻥ،
ﺣﺠﺎﺏ ﺑﺮﻓﯽ ﻗﻠﻪ ﻋﻠﻢ ﻛﻮﻩ، ﺭﻧﮓ ﺳﺮﺥ ﻭ ﺑﺸﻘﺎﺏ
ﺳﻔﺎﻟﯽ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ!
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﯿﻦ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﯾﺎ ﻋﺎﺷﻖ
ﺯﺍﺋﺪ ﺍﺳﺖ ﯾﺎ ﻣﻌﺸﻮﻕ. ﯾﻜﯽ ﻛﺎﻓﯽ ﺍﺳﺖ.
ﻋﺸﻖ، ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﯽﻫﺎ ﻭ ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﯽﻫﺎ ﮔﺬﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ؛ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪﻥ ﺑﻪ
ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ.
ﻣﻦ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺯﻣﯿﻨﯽ ﺣﺮﻑ ﻣﯽﺯﻧﻢ ﻛﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺁﻥ ﺩﺭ
‏« ﺣﻀﻮﺭ ‏» ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻮ ﻭ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﺪﻥ ﯾﻜﯽ ﺩﺭ
ﺩﯾﮕﺮﯼ