در بازی زندگی

در بازی زندگی.....
یاد میگیری:

اعتماد به حرف های قشنگ بدون پشتوانه ...مثل آویختن به طنابی پوسیدست..‌

یاد میگیری:

نزدیکترین ها به تو ...گاهی میتوانند دورترین ها باشند...

یاد میگیری:

آنقدر از خودت برای روز مبادا پس انداز داشته باشی...

تا بتوانی یک روزی تمام خودت رو بغل کنی و بروی ...

و در جایی که شنیده و فهمیده نشوی نمانی....

یاد میگیری : 

دیوار خوب است...

سایه درخت مطلوب است...

اما هیچ تکیه گاهی ابدی نیست....