زهره عبدالله خانی، دختر یخ نورد ایرانی:

زهره عبدالله خانی، دختر یخ نورد ایرانی:


ایران : مشکلات مانند صخره‌ای بر سر راه قرار می‌گیرند و کسی در این میان برنده است که با صعود از این صخره خود را به خدا نزدیکتر احساس کند. برای رسیدن به موفقیت باید مشقت‌های فراوانی را تحمل کرد و اگر هدف بزرگی در سر داشته باشی برای رسیدن به آن، همه صخره‌هایی را که در مسیر زندگی ات قرار می‌گیرند پشت‌سر خواهی گذاشت. برای رسیدن به قله باید از صخره‌های بسیاری عبور کنی و لذت ایستادن بر قله، انگیزه‌ای است که دخترجوان ایرانی را به صعود از صخره‌های سنگی و یخی واداشت. امروز او یکی از معدود نمایندگان ورزش بانوان ایران در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۴ سوشی روسیه است.

او که بی‌صدا و خاموش پیش می‌رود، با نتایج قابل قبول خود در رقابت‌های قهرمانی یخ نوردی جهان در سال ۲۰۱۳ کره جنوبی و همچنین جام جهانی یخ نوردی سال ۲۰۱۳ روسیه، جواز حضور در بازی‌های المپیک زمستانی را کسب نمود. این نخستین بار است که یک یخ‌نورد به رقابت‌های المپیک راه یافته است و در این دوره از رقابت‌ها به صورت نمایشی حضور خواهد داشت تا ایران جایگاه خود را به عنوان یک رشته جذاب در المپیک تثبیت کند.

زهره عبدالله‌خانی دختر۲۸ ساله البرزی، دانش‌آموخته رشته هوانوردی و دانشجوی نمونه کشوری گروه صنعت، سال ۱۳۸۹با پشتکار زیاد و غلبه بر همه سختی‌ها، برای حضور در رقابت‌های جهانی و کسب سهمیه، توانست نام خود را درجمع مسافران بازی‌های المپیک زمستانی قرار دهد. او در تمرینات با جسارت و امید تلاش می‌کند و خستگی به خود راه نمی‌دهد. با هر اشتباه به دنبال جبران آن است و هر زمانی که حرکتی درست انجام می‌دهد سعی دارد آمادگی‌اش را برای انجام حرکت‌ها حفظ کند.



زمانی که ساعت‌ها یخ نوردی می‌کند امید و انگیزه در چهره‌اش موج می‌زند و نشان می‌دهد به دنبال هدف بزرگی است؛ اهدافی که برای رسیدن به آن‌ها سال‌هاست مبارزه می‌کند. می‌گوید از یخ انرژی زیادی می‌گیرد و غلبه بر دیوار یخی و شکست دادن مشکلات هر بار بیشتر از گذشته برای او لذت بخش است. در گفت‌و‌گو با او از روزهایی که وارد ورزش صخره‌نوردی شد و مشکلات و لحظه‌های بیم و امید و حضور در بازی‌های المپیک زمستانی سخن گفتیم.

تنفس در هوای کوهستان

فرزند اول خانواده هستم. پدر و مادرم هردو کوهنورد هستند و در کودکی همیشه مرا همراه خودشان به کوهستان می‌بردند. نفس کشیدن در هوای کوهستان باعث شد تا کوه و صخره‌ها بخشی از زندگی‌ام شود. وقتی به قله صعود می‌کردیم و از آنجا به پایین نگاه می‌کردم غرور خاصی به من دست می‌داد. عاشق ارتفاع و اوج گرفتن بودم. احساس می‌کردم در آن بالا به آسمان نزدیکترم. در قله احساس می‌کردم همه دنیا زیر پای من است.

عبدالله خانی ادامه می‌دهد: از سال ۸۲ همراه یکی از دوستانم عضو باشگاه سنگنوردی شدیم. گرچه دوستم از ادامه راه بازماند ولی من با علاقه زیادی که داشتم ادامه دادم. نبرد با صخره‌های سنگی هدفی بود که همیشه به آن فکر می‌کردم. این ورزش از جمله ورزش‌هایی است که در آن تمامی عضلات بدن درگیر است و علاوه برآمادگی بدنی بالا، باید از آمادگی ذهنی مطلوب نیز برخوردار بود. صعود برای من همواره احساس خوشایندی به همراه دارد.

سال ۸۴ وقتی از دیواره سقوط کردم

۱۰ ماه آسیب دیدگی زانوی راست داشتم و پزشک معالجم می‌گفت تا ۲ سال نمی‌توانم صخره نوردی کنم، اما من مصمم‌تر از گذشته بودم با دیدن صخره و دیواره سنگی به چیزی جز این‌که دوباره از دیواره صخره‌ای صعود کنم فکر نمی‌کردم. بعد از ۱۰ماه وقتی کمی بهتر شدم با انگیزه بیشتری سراغ صخره نوردی رفتم. هر اندازه ادامه مسیر سخت‌تر می‌شد مشتاق‌تر می‌شدم، از کودکی یاد گرفته بودم هیچ وقت تسلیم مشکلات نشوم. کسب مقام سومی در رقابت‌های دانشجویان کشور در اراک نخستین موفقیتی بود که پس از آسیب دیدگی به دست آوردم.



اتفاق سرنوشت‌ ساز

مسیر زندگی ورزشی زهره عبدالله خانی بهار سال ۸۹ تغییر کرد او گام در راهی گذاشت که امروز بر قله آن ایستاده است. این بار تصمیم گرفته بود از صخره‌های یخی صعود کند. بهار آن سال در یک دوره کارآموزی پیشرفته یخ نوردی در منطقه حسندر فشم شرکت کردم.همان دوره احساسی در من ایجاد شد. این حس که یخ نوردی برایم لذت بخش‌تر است. این کلاس آیتم‌های مختلفی داشت اما من هربار پس از صعود از مربی می‌خواستم تا دوباره صعود کنم. برای نخستین بار تبر دست گرفتم و صعود پس از ضربه زدن با تبر و کرامپون (کفش یخ) روی یخ حس بی‌نظیری به من ‌داد. پس از این اتفاق تمرکزم را روی یخ نوردی معطوف کردم و سنگ نوردی حالتی تمرینی و تفریحی برایم پیدا کرد.

بهمن ماه همان سال در مسابقات قهرمانی یخ نوردی کشور شرکت کردم؛ در واقع نخستین مسابقه یخ نوردی‌ام بود. این مسابقات توسط فدراسیون کوهنوردی