لبریز شوق بود که در گوش محسنش

لـَبْریز شـــوق بود کِهـ دَرْ گوش مُحْـــسِنَش
یِکــ روز عَلــــیـــــ{ع} روضِـه بِخوانَد،وَلی نَشُدْ