𝐋𝐈𝐋𝐈:: 𝐁𝐞𝐭𝐰𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐰𝐨 𝐰𝐨𝐫𝐥𝐝𝐬
𝐋𝐈𝐋𝐈:: 𝐁𝐞𝐭𝐰𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐰𝐨 𝐰𝐨𝐫𝐥𝐝𝐬
𝐜𝐡𝐚𝐩𝐭𝐞𝐫:: 𝟏𝟐
𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞𝐫:: 𝐥𝐢𝐥𝐢
𝐏𝐎𝐕 :: 𝐖𝐢𝐥𝐥
> "بعضی خاطرهها، حتی بعد از سالها هم فراموش نمیشن..."
---
همه دورم جمع شده بودن.
ولی من فقط به اون گردنبند خیره شده بودم.
نمیتونستم چشم ازش بردارم.
دستم میلرزید.
لیلی با نگرانی پرسید:
ـ ویل...؟
صدام به زور دراومد.
ـ این گردنبند...
قبلاً دیدمش...
---
مایک اخم کرد.
ـ کجا؟
یه نفس عمیق کشیدم.
ـ اون موقع که... توی دنیای وارونه گیر افتاده بودم...
همه ساکت شدن.
حتی ادی هم چیزی نگفت.
ـ یه بار...
یه دختر رو دیدم.
فکر کردم از ترس دارم چیزای عجیب میبینم.
موهاش جلوی صورتش بود...
فقط همین گردنبند رو یادمه...
همین پروانه...
لیلی آروم به گردنبند نگاه کرد.
ـ یعنی...
اون همون دختره؟
شونههامو بالا انداختم.
ـ نمیدونم...
ولی این گردنبند نباید اینجا باشه.
---
تق...
صدای شکستن یه شاخه باعث شد همه برگردیم.
استیو چراغقوهشو گرفت سمت صدا.
هیچی نبود.
ادی با خندهی عصبی گفت:
ـ قسم میخورم اگه امشب سالم برگردم خونه، دیگه هیچوقت نمیام جنگل!
داستین گفت:
ـ آره، فردا دوباره خودت پیشنهاد میدی بیایم.
ادی خندید.
ـ خب... شاید.
همه یه لبخند کوچیک زدن.
---
ال هنوز به یه نقطه خیره شده بود.
چشمهاشو بست.
چند ثانیه بعد، آروم گفت:
ـ باید از اینجا بریم.
مایک پرسید:
ـ چرا؟
ال با صدای آرومی گفت:
ـ اون...
داره نزدیکتر میشه...
---
همون لحظه...
باد شدیدی وزید.
درختها شروع کردن به تکون خوردن.
چراغقوهی استیو دوباره خاموش شد.
همه دور هم جمع شدیم.
لیلی آروم کنارم ایستاد.
بیاختیار دستش به دستم خورد.
این بار...
هیچکدوم دستمونو عقب نکشیدیم.
---
یه نور آبی کمرنگ...
بین درختها ظاهر شد.
این بار واضحتر از قبل.
دایرهای...
مثل یه شکاف توی هوا.
داستین با چشمای گرد گفت:
ـ بچهها...
شما هم اینو میبینین؟
هیچکس فرصت جواب دادن پیدا نکرد.
نور...
شروع کرد به بزرگتر شدن.
باد شدیدتر شد.
برگها دورمون میچرخیدن.
ویل فقط تونست یه جمله بگه:
ـ عقب برین...!
اما...
دیر شده بود.
از داخل اون نور...
یه دست سیاه و لاغر...
آروم بیرون اومد...
𝐓𝐨 𝐛𝐞 𝐜𝐨𝐧𝐭𝐢𝐧𝐮𝐞𝐝... 🦇💙
𝐜𝐡𝐚𝐩𝐭𝐞𝐫:: 𝟏𝟐
𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞𝐫:: 𝐥𝐢𝐥𝐢
𝐏𝐎𝐕 :: 𝐖𝐢𝐥𝐥
> "بعضی خاطرهها، حتی بعد از سالها هم فراموش نمیشن..."
---
همه دورم جمع شده بودن.
ولی من فقط به اون گردنبند خیره شده بودم.
نمیتونستم چشم ازش بردارم.
دستم میلرزید.
لیلی با نگرانی پرسید:
ـ ویل...؟
صدام به زور دراومد.
ـ این گردنبند...
قبلاً دیدمش...
---
مایک اخم کرد.
ـ کجا؟
یه نفس عمیق کشیدم.
ـ اون موقع که... توی دنیای وارونه گیر افتاده بودم...
همه ساکت شدن.
حتی ادی هم چیزی نگفت.
ـ یه بار...
یه دختر رو دیدم.
فکر کردم از ترس دارم چیزای عجیب میبینم.
موهاش جلوی صورتش بود...
فقط همین گردنبند رو یادمه...
همین پروانه...
لیلی آروم به گردنبند نگاه کرد.
ـ یعنی...
اون همون دختره؟
شونههامو بالا انداختم.
ـ نمیدونم...
ولی این گردنبند نباید اینجا باشه.
---
تق...
صدای شکستن یه شاخه باعث شد همه برگردیم.
استیو چراغقوهشو گرفت سمت صدا.
هیچی نبود.
ادی با خندهی عصبی گفت:
ـ قسم میخورم اگه امشب سالم برگردم خونه، دیگه هیچوقت نمیام جنگل!
داستین گفت:
ـ آره، فردا دوباره خودت پیشنهاد میدی بیایم.
ادی خندید.
ـ خب... شاید.
همه یه لبخند کوچیک زدن.
---
ال هنوز به یه نقطه خیره شده بود.
چشمهاشو بست.
چند ثانیه بعد، آروم گفت:
ـ باید از اینجا بریم.
مایک پرسید:
ـ چرا؟
ال با صدای آرومی گفت:
ـ اون...
داره نزدیکتر میشه...
---
همون لحظه...
باد شدیدی وزید.
درختها شروع کردن به تکون خوردن.
چراغقوهی استیو دوباره خاموش شد.
همه دور هم جمع شدیم.
لیلی آروم کنارم ایستاد.
بیاختیار دستش به دستم خورد.
این بار...
هیچکدوم دستمونو عقب نکشیدیم.
---
یه نور آبی کمرنگ...
بین درختها ظاهر شد.
این بار واضحتر از قبل.
دایرهای...
مثل یه شکاف توی هوا.
داستین با چشمای گرد گفت:
ـ بچهها...
شما هم اینو میبینین؟
هیچکس فرصت جواب دادن پیدا نکرد.
نور...
شروع کرد به بزرگتر شدن.
باد شدیدتر شد.
برگها دورمون میچرخیدن.
ویل فقط تونست یه جمله بگه:
ـ عقب برین...!
اما...
دیر شده بود.
از داخل اون نور...
یه دست سیاه و لاغر...
آروم بیرون اومد...
𝐓𝐨 𝐛𝐞 𝐜𝐨𝐧𝐭𝐢𝐧𝐮𝐞𝐝... 🦇💙
- ۹۷
- ۲۰ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط