رفته ام از کف و جُز  آتش  تن نیست  مرا

رفته ام از کف و جُز  آتش  تن نیست  مرا
پُشتِ دروازه ی غم ، آفتِ جان  کیست مرا
چه  کسی  یادِ  من  و عشق  شبابم  کرده؟
خاطرم نیست که کس قول و قراریست مرا     
بس  که  زنبور  گزیدم  زِ لبِ  غُنچه ی  گل
باورم  گشته  که این  حلقه ی داریست مرا
من  که  افتاده  به  دیدارِ   شب  و  پائیزم
با چنین بارِ گران ،  تازه  چه  باریست  مرا؟
کُشته ی  عشقم  و  از  داغِ  لبش  سوزانم
شاید  این  باره یکی  ، یار و  نگاریست مرا