آنچه ما در این قرن خاکستری دنبالش می گردیم مادربزرگم در آ

آنچه ما در این قرن خاکستری دنبالش می گردیم مادربزرگم در آبهای جاری روستا و چشمان پاک

مردمان زمان خودش دیده بود.

آن روزها که سیاه سرفه و سرخک جان بچه ها را می گرفت نه بمب و سقوط علم از آسمان.

بیچاره انسانیت در آنتن گوشی های از دسترس خارج شده ی ما و شکوه آسمان خراشها و -

عطسه ی مسموم خودروهامان چگونه نفس می کشد..؟!

در عصر جاهلیت مدرن ، دنیا، هر روز غروب لب زاینده رود می نشیند و پلهای سی و سه پل را -

می شمارد تا مطمئن شود چیزی از آنها کم نشده است.
و ماهی ها که در روزگار حکومت علم بر طبیعت به آکواریم های تنگ و تاریک تبعید شده اند،

انسانیت چگونه روزگار می گذراند..؟ آیا زنده است..؟

کجایی سهراب که به حرفت گوش نکردیم و آب گل آلود شد،

و تکنولوژی که قرار بود برادری کند نااهل شد و کسی ندانست که چطور شد این ویروس

مرگبار به جان دنیا افتاد.

انسانیت:

آرزوییست که دخترک هر شب کنار عروسکش می خواباند به امید فردایی که اگر میشد...

چه میشد...؟؟

کودکیست که درد می کشد چه در غزه به ترکش بمب و چه در خیابانهای همین شهر برای

فروش نرفتن گلهایش...

آری انسانیت

تکه یخیست

در دست یخ فروش

که نخریدند و آب شد...!