زندگی، هذیان ترسناکی بود!

زندگی، هذیان ترسناکی بود!
   برای روحی که با ذهن بیدار شد!
   و اتم هایی که شبی پاییزی
   در رحم دختری پدیدار شد!
   برای نوزادی که از هیچستان 
   قرئه ی حضور به نامش افتاد
   شاید اگر انتخابِ خودش بود
   سریع از زندگی استفاء می داد!
   شاید اگر انتخاب خودم بود!
   می خواستم همان نیسستان باشم
   همانجا ذره ای از کاهو وُ موز
   دور از وحشتِ زیسستان باشم!
   دور از وحشتِ زنده ماندن
   کنار جانوری به نام انسان
   در بطن شرم20ِهزار ساله
   در قیاس با توحش حیوان!
   و شاید اگر دست من بود!!
   آخرین بمب اتم را می تپاندم!
   و نسل بشر را از دامن زمین
   با کل خدایانش می تکاندم!       

   از کتاب سمفونی بادها: فرامرزفرحمهر