****(در عزاي امام عليّ عليه السلام )

****(در عزاي امام عليّ عليه السلام )
ناله كن اي دل به عزاي عليّ
گريه كن اي ديده براي عليّ
كعبه ز كف داده چو مولود خويش
گشته سيه پوش عزاي عليّ
عُمْر عليّ, عُمْره مقبوله بود
هر قدمش سعي و صفاي عليّ
ديده زمزم كه پر از اشك شد
ياد كند زمزمه هاي عليّ
تيغ شقاوت , سر او را شكافت
كوفه بود, كوه مناي عليّ
عالم امكان شده پر غلغله
چون شده خاموش صداي عليّ
نيست هم آغوش صبا بعد از اين
پيك ظفر بخش لواي عليّ
منبر و محراب كشد انتظار
تا كه زند بوسه به پاي عليّ
ماه دگر در دل شب نشنود
صوت مناجات و دعاي عليّ
آه كه محروم شد امشب دگر
چشم يتيمان ز لقاي عليّ
مانده تهي سفره بيچارگان
منتظر نان و غذاي عليّ
واي ! امير دو سرا كشته شد
خانه غم گشته سراي عليّ
پيش حسين و حسن و زينبش
خون چكد از فرق هماي علي