دنبال یک بهانه ام!

دنبال یک بهانه ام!
وگرنه با اولین قطار می رفتم.

کاش بوی تنت به سلول های مغزم نچسبیده بود
تا افسوس نخورم
قلبم نایستد و پاهایم بر گردند!

کسی باید هُلم بدهد
ولی نه!
من تا آخر این اتوبان را می دَوم
و غصه می خورم
ولی می خندم
و به ناچار می گویم:

زندگی قشنگ است
تا کسی به جای خالیِ تو شک نکند...