ای روح مرا تا به کجا می بری ام

ای روح مرا تا به کجا می بری ام

دیوانه ی این سرابِ خاکستری ام



می سوزم و می میرم و جان می گیرم.

با این همه هر بار زبان می گیرم



در خانه ی من پنجره ها می میرند.

بر زیر و بم باغ، قلم می گیرند



این پنجره تصویر خیالی دارد

در خانه ی من مرگ توالی دارد



در خانه ی من سقف فرو ریختنی ست.

آغاز نکن،این اَلَک آویختنی ست



بعد از تو جهانِ دگری ساخته ام.

آتش به دهانِ خانه انداخته ام