او را از ﭼــﻪ ﻣﯿﺘﺮﺳﺎﻧدﯽ

او را از ﭼــﻪ ﻣﯿﺘﺮﺳﺎﻧدﯽ
ﺍﺯ ﻧﺒـــــﻮﺩﺕ
ﺍﺯ ﺗﻨـــــﻬﺎﯾﯽ
ﺍﺯ ﮔـــــﻢ ﺷﺪﻥ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﺩﻣﮏ ﻫﺎ
او را ﻣﯽ ﺗﺮﺳﺎﻧــﯽ ﮐﻪ ﺍﮔـﺮ ﻧﺒـﺎﺷـﯽ ﮔـﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨـد ﻭ ﻣﯿﻤﯿــﺮد

آه که ﭼﻘــﺪر ﺳـﺎﺩﻩ ﺍﯼ تو
ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧـﯽ ﮐﺴـﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷــﺪ ﺩﯾﮕــﺮ ﺍﺭﺯﺷﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﯽ ﺩﻫــﺪ
ﺍﮔــﺮ ﺗﻤـﺎﻡ ﻭﻗﺘﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟـﺎﯼاذیت کردنش ﺻــﺮﻑ ﺁﺩﻡ ﺷــﺪﻥ ﺧﻮﺩﺕ ﻣﯿﮑــﺮﺩﯼ ﺍﻻﻥ ﻗﯿﻤـتی ﺩﺍﺷﺘـﯽ

ﺍﯾـﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﯾﮕــﺮ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺑﺮﮔﺸـﺘن ﻓﮑـﺮ ﻣﯽ ﮐﻨد، ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃـﺮﺍﺗـﺖ

ﻫﺮﺷـﺐ ﻣﻘﺪﺍﺭﯼ ﺑﻐـﺾ ، ﺧﺎﻃـﺮﻩ ، ﻗــﻮﻝ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﻫﺎﯼ ﺑﻪ ﺍﻧﻘﻀﺎ ﺭﺳﯿـﺪﻩ
ﺩﻡ ﺩﺭ ﻣﯿﮕﺬﺍﺭد
ﺗﺎ رفتگر ﺑﺒﺮﺩ
ﺑﺒﺮﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩﺵ
ﺷﺎﯾـﺪ ﺑﻪ ﺩﺭﺩﺵ ﺑﺨــﻮﺭﺩ
ﺩﯾﮕــﺮ ﻭﻗـﺘﯽ ﺍﺳﻤﺖ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺷﻨـﻮد ﺧﻨﺪﻩ ﺍش ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ
ﻭﺍﯼ ﮐﻪ ﺗﻮ، ﭼـــﻪ ﺗﺠـــﺮﺑه ی تلخی ﺑﻮﺩﯼ
ﻭ تلخﺗﺮ او ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻬﺎﯼ ﮔﺰﺍﻑ ﻋﻤــﺮش ﺭﺍ ﺻﺮفت ﮐـﺮﺩ
او ﻓﺮﺍﻣﻮشت خواهد کردﻭ ﺯﻧﺪﮔــﯽ ﺍش ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺻﯿﻐــﻞ خواهد داد

ﺗﻮ ﻣﯿﻤﺎﻧﯽ ﻭ ﻧﻔﺮﯾـــﻦ ﻫﺎﯼ روزگار
ﺍﮔـﺮ او ﻫﻢ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﮕـﺬﺭد ﺧﺪﺍ ﻧﻤﯿﮕــﺬﺭﺩ.....