دل آدم چه گــرم می شود گاهی...

دل آدم چه گــرم می شود گاهی...
به یک دلخـوشی کوچک،
به یک احــوال پرسی ساده،
به یک دلداری کوتاه،
به یک تکان ِ ســـر...
که یعــنی تو را مــــی فهمم!
به یک گوش دادن خالی...
بدون داوری!
به یک همـــراهی کوچک،
حتــــی به یک همراهی ممتـد ِ آرام!
به یک پــرسش کوتاه...
روزگارت چگــونه است؟!
به یک دعـــوت کوچک به صــرف یک فنجان چای،
به یک وقت گذاشتن بــرای تو،
به شنیدن یک " من کنارت هستم " ،
به یک هدیه ی بی مناسبت،
به یک " دوستت دارمِ " بی دلیل !
به یک غافلگیری،
به یک خــوشحال کردن کوچک،
به یک نگاه،
به یک شاخه گل!
دل آدم ...
گاهــــــی چه شاد است ؛
به یک فهمیده شدن ِ درست!
به یک لبخـند!
به یک سلام!
به یک تعریف،
به یک تایید،
به یک تبــریک!
به ...
به همین چیزهای کــوچک!
و ما
چه بی رحــمانه این دلخوشی های کوچک و ساده را از هم دریغ می کنیم و تمام محبت و دوست داشتنمان را گذاشته ایم کنار ...
تا به یک باره
همــــــــه ی آن ها را
پس از مـــرگ، نثار هم کنیم!