با چه رنگی نوازشت کنم؟ همین جا نشسته ام، پشت این در.

با چه رنگی نوازشت کنم؟ همین جا نشسته ام، پشت این در.
از پنجره که نمی آیی؟
از همین جا وارد می شوی.
نمی دانم کی، اما روزی از همین جا می آیی و من تا همان روز اینجا می نشینم، همین جا.
چه فرقی می کند کجا باشم؟ من که جز تو چیزی نمی بینم.
خیال دستهایت تنم را از من گرفته است. گفته بودم؟
می برم تو را در شهری بزرگ، در میدانی قشنگ، روی دیوار چین، وسط میدان سرخ مسکو… نه، یک جای باشکوه، روبروی کافه ای که روزی «همینگوِی» شراب نوشید یا رستورانی که «زولا» پول نداشت غذا بخورد یا خانه «کافکا».
می خواهی وسط چهارراهی در نیویورک بازعاشقت شوم؟ نمی شود لباسهایم را همینجور که تنم است، بپوشانم به تن تو؟ و لباسهات را همینجور که تنت است،بپوشم به تنم؟
می شود جوری توی لباسها گیر بیفتیم که برای بیرون آمدن چاره ای جز عشقبازی نباشد؟
نمی شود از هر طرف بچرخم لبهای تو برابرم باشد؟می شود از هر طرف بیایی با چشمهایم ببوسمت؟
می چرخم و باز می چرخم، شاید چشمهایت را باز کردی. شاید حواست نبود، خواب آلود بوسم کردی باز.باز صورتی می بوسمت، با طعم پرتقالی.
تو به هر رنگی خواستی، نفس بکش… رنگ خدا خوب است یا رنگ دیگری نوازشت کنم؟