روایت پزشک عراقی از مرحله سرنوشت ساز جنگ ؛

روایت پزشک عراقی از مرحله سرنوشت ساز جنگ ؛

در اواخر سال۱۹۸۰/۱۳۵۹اصلی ترین عملیات نظامی نیروهای عراقی خاتمه یافت و نیروهای مدافع ایرانی به دستاوردهای زیرنایل شدند:
ـ جلوگیری از پیشروی و خنثی کردن تاثیر نخستین حمله نیروهای ما.
- متوقف کردن عملیات تهاجمی و مجبور ساختن نیروهای ما به گرفتن موضع دفاعی در بسیاری از جبهه های مهم.
این مرحله از جنگ برای انقلاب اسلامی ایران، خطرناک و سرنوشت ساز بود. چرا که این کشور از نظر نظامی، سیاسی و اقتصادی آمادگی ورود به صحنه پیکار را نداشت؛ ضمن این که ضربه نظامی که عراق به طور ناگهانی بر ایران وارد ساخت، نسبتاً شدید بود.
با وجود این که ایران تعدادی از شهرها و روستاهای خود را از دست داد و مناطق وسیعی از خاک کشورش به اشغال نیروهای عراقی درآمد، ولی مدافعان ایرانی نتوانستند از سقوط شهرهای مهمی چون اهواز، آبادان، دزفول و شوش جلوگیری کنند. نتیجه این مقاومت، عراق را از تحقق اهداف نظامی و خطرناک خود بازداشت .
این هدف ها که مدت کوتاهی پس از شروع جنگ از سوی رژیم عراق اعلام شد، در براندازی نظام انقلابی تجزیه ایران به مناطق کوچک تر خلاصه می شد. منطقه عملیاتی ما از جنوب شرقی اهواز تا غرب شهر هویزه کشیده شده بود. مدافعان ایرانی در این منطقه با بهره گیری از موانع طبیعی همانند رودها و جنگل ها، راه هرگونه پیشروی را به روی نیروهای مهاجم سد کردند. نیروهای ایرانی این منطقه را از آب کارون و کرخه که آن روزها تحت کنترل خود داشتند، لبریز ساختند. جریان شدید آب های این دو رودخانه نقش مؤثری در جلوگیری از پیشروی نیروهای ما به سمت اهواز، سوسنگرد و حمیدیه داشت، به طوری که در اکثر مواقع آنها را به عقب نشینی وا می داشت. این مانع آبی آنچنان تاثیری در بین نظامیان برجای گذاشت که نتوانستند به اهداف از پیش تعیین شده خود دست یابند.
همین امر به نیروهای ایرانی فرصت داد سیستم دفاعی خود را تقویت کنند و نیروهای ما را به ساختن سدهای خاکی و راه ها سرگرم کنند. این مساله آنها را، متحمل تلاش و صرف زمان زیادی کرد. ارتش عراق موسسات غیرنظامی را برای ایجاد راهها و سدها و نیز نیروهای مهندسی -رزمی را برای جلوگیری از جاری شدن آب به سوی نیروها به کار گماشت.


خاطرات پزشک اسیر عراقی دکتر مجتبی الحسینی