وقتی جهان ساکت شد

«وقتی جهان ساکت شد...»

همونطور که در رو می‌بندین و سعی می‌کنین نفساتو کنترل کنی، صدای آروم یانگ-می بلند می‌شه:
– حس می‌کنم… هنوز یکی دیگه مثل من هست.

سونهو سریع سمت نقشه‌ها می‌ره.
هائه جون زخمی ولی سرپا کنارته.
همه چشم دوختن به یانگ-می.

اون می‌گه:
– یکی از آزمایش‌ها… ناپدید شده. من حسش می‌کنم. نه مثل هیولایی که دیدیم، یه چیز آرومتر. پنهان‌تر.
– مثل یه سایه.
– و اون… دنبال منه.

تو بهش نزدیک می‌شی.
– یعنی الان امن نیستیم؟

یانگ-می سرشو پایین می‌اندازه.
– من… نمی‌دونم. فقط حس می‌کنم یه نفر منتظره تا یه اشتباه بکنم.

سونهو نقشه‌ها رو پهن می‌کنه.
– تنها راه اینه که به زیرزمین اصلی مدرسه بریم. اونجاست که همه‌چیز شروع شد… و شاید تموم شه.

تو با صدای جدی می‌گی:
– و اگر اون سایه اونجا منتظر باشه چی؟

سونهو فقط یه جمله می‌گه:
– پس می‌ریم و باهاش روبه‌رو می‌شیم… با همه‌مون.

تو نگاهی به گروهت میندازی.


ادامه دارد...•