" درِ دروازه رو میشه بست ولی در دهن مردم رو نه "

" درِ دروازه رو میشه بست ولی در دهن مردم رو نه "
به نظرم دیگه بسه هرچی واسه حرف مردم زندگی کردی ،
بلند شو برو اون لباس دلبره که چند وقته دلت رو بُرده رو بخر ،
بپوشش...جلوی آینه باهاش برقص و به این فکر کن که کدوم یکی از کشِ موهات و دستبندات بهش میاد.
به ناخنات لاکایِ رنگی رنگی بزن و این بار به جایِ مشکی و سرمه ای ، قرمز و زرد رو باهم ست کن.
اگه موهایِ بلندت رو دوست داری هر روز بیشتر از دیروز بهشون رسیدگی کن و اگه چند وقته کلافت کردن مدلِ پسرونه کوتاهشون کن.
اگه چاقی و خودت باهاش هیچ مشکلی نداری به پیتزا خوردنت ادامه بده و بدونِ در نظر گرفتنِ حرفایِ صد مَن یه غازِ مردم از بستنیِ شکلاتیت نهایت لذت رو ببر.
اگه لاغری و خودت از هیکلت راضی ای به غذا نخوردنت ادامه بده و هرکی بهت گفت " داری میمیری " بهش بگو " تو که ماشاالله پَرباری کجای دنیارو گرفتی ؟! "
آهنگِ مورد علاقتو با صدای بلند پِلِی کن و با صدای جیغ جیغو و رو مخت همراه باهاش بخون.
کتابِ نویسندهِ موردِ علاقه ات رو هر روز بخون ،
فیلمِ بازیگرِ موردِ علاقه ات رو صد بار ببین و
آهنگِ خوانندهِ موردِ علاقه ات رو بذار رو دورِ تکرار!
عکسی که دوستش داری رو بدون توجه به این که خوب افتادی یا بد تو صفحه ی اینستاگرامت پُست کن و از شیر مرغ تا جون آدمیزاد هرچیزی رو که دلت خواست استوری کن!
وسطِ خیابون با صدای بلند بخند ،
تو تونل جیغ بزن ،
رو جدول های کنار خیابون راه برو و هرجا چاله یِ آب دیدی از اون بالا بپر توش!
مگه دنیا چند روزه ؟!
مگه ما چند بار زندگی میکنیم که یه بارشو صرفِ حرفِ مردم کنیم ؟!
تو فقط یه بار زنده ای و زندگی میکنی پس واسه حالِ خوبِ دلِ خودت زندگی کن!
‌