.

.
شعر هم
دست از سر تنهایی ام برنمی دارد
مثل تو
که از سر دلم

عصیانی ترین خواهش روحم را
در شب شرجی آغوشت
به یاد می آورم
در لحظه ی بی نهایتی
که بهت و بوسه در هم می تنند
و ابدیت
متولد می شود

تو را
در خواب های بی تعبیر و به یاد نماندنی
تو را در لمس اندوه عمیق شب
تو را در متن قصه های عاشقانه ی دوردست می بینم
که نرم تر از سکوت
در شب شگفت شعرم می لغزی
و تن تنهایی ام را گرم می کنی
و من
گنجشک کوچک یخزده ای می شوم
که در وزش بی امان تگرگ
در امنیت دست هات لانه می کند
و یادش نمی آید
که جهنمی ترین توفان زندگی اش را
چند قرن پیش
پشت سر گذاشته است...