امشب هوای گریه دارم امانه گریه میکنم نه شکوه

امشب هوای گریه دارم امانه گریه میکنم نه شکوه
امشب هوای بی کسی هایم عجیب طوفانی شده به گمانم قصدداردویرانه ام کند
خدایاحواست هست؟مراکه میدانم یادت نمیرود!
بااین همه نامه ای که برایت مینویسم مگرمیشودفراموشم کنی!
تمام عاشقانه هایم راامشب فراموش میکنم
میخواهم خودم باشم وخودت
خدایا!تویی که تنهارفیقم هستی!بی خیال حرفهایم ،همه راخبرداری پس بازنمیگویمشان...
بگذارحرفهای تازه بگویم هرچندکه...
خدایاحس میکنم تمام رازقی هاعطرشان راازدست داده اند
آری حق دارند،مگرمیشودبااین همه دورنگی بااین همه کینه ونامهربانی ازعاشقی خبری باشد؟!
این روزهالیلاومجنون فقطافسانه اند
کوروش که دیگرهیچ گمان نمیکنم کسی نامش رابه خاطربیاورد
خدایا!خدای من!میدانی تازگی هادرخیال خودپرسه میزنم کوچه پس کوچه های بچگی را!آنجاکه همه چیزبوی مهرمیدادبوی عشق
اما....
اماحالافرارمیکنم ازهمه چیزوبه خلوت خودپناه میبرم کزمیکنم گوشه ی خاطرات
این روزهاخواهروبرادرهامجازی شده اند
بیچاره سنگ که وقتی حالمان رامیبیننددلش آب میشود
خدایادلم لک زده برای حرف زدن باکسی که روبه رویم بنشینددستهایم رادردست بگیردونگاهم کند
خدایادلم تنگ شده مادرم سرم راروی پایش بگذاروانگشتانش گیسوانم رانوازش کنند
دلم تنگ شده برای آغوش امن پدرم
خدایا!حالافهمیده ام هرقدرکه بزرگ میشویم عشق ها،محبت ها،مهربانی ولخندهاکوچک میشوند
خدایا!دلم گرفته
عاشق نشده ام اماحال لیلاراخوب میفهمم ان زمان که مجنونش رادیوانه خواندند
عشق راتجربه نکرده ام اماحال فرهادرامیفهمم ان زما که کام خسروشیرین شد
کوه نکنده ام اماحال فرهادراخوب میفهمم ان زمان که ازآمالم دل کندم
خدایامخاطب خاصی ندارم آنکه بایدبداندتویی که همیشه شنوای منی
خدایاامشب درهارابسته ام
منم وتووقلم وشمع
راستی یادم رفت مهمان امشبمان یاسهای گلدان اتاقم هستندوتبلورکوچکی ازخیال...
خدایاتوکه خوب میدانی زاده ی بهارم !
چراخزان زده تمام ترنم وجودم را!؟
خدایاخودت خوب میدانی...
( آرام )