دوس لامردی سلام

دوسِ لامردی سلام
سلام دوسِ لامردی ، خیلی دلم برات تَنگ واویذه . خیلی وَخت بی که دنبال یَه فرصتی می گَشتُم که وَرِ دلت بیشینم و برات درد و دل کنم . ایکَذَه سَرِمون تو موبایل و کامپیوتر و اینترنِتِن که دُوسای دور و بَریمون اَ یاذ بردیم . تو ای دوره ی ماشینی چِکَذَر غرق کار و بار واویذیم که نون اَ دَووِن و ما هم دنبالش اَ دو ، مِثِ پَره های پَنکه هم گای شَه نمیرسیم . حالا که خوب نگه می کنُم می وینُم که خومون خیلی اَ هَم دیر واویذیم یا بِختَرَک ای که دنیا خیلی اَ هَم دیرمون واکِرده . هَمَش هم برای چیای بی ارزش و اَلَک پَلَکی . خواسُم برات بگُم که خیلی دنیای بی وفای گرفته . وَختی عینک دوذی ری چشمونِن و هَندفِزیِ موبایل اَ تو گوشمونِن و صَذای بُمپ اَ بُمپ آهنگِش هم اَ صد متری میوو بشنوی ، دیگه کسی نَمِشناسیم . البته دیگه گوشی وانَیمونه که صَذای درد و دل همدیگه بشنویم . چِکَه وَختِن که فرهنگ اصلی خُومون اَ یاذ بردیم . سقف خونه هامون همه واویزه تیرچه و بلوک و گچبری های آنچنانی ، دیگه صَذای خُوش پیلیسیر چِل تیرِ خونه مون نَمیا . دیگه حوصله شنیذَن گَپا و نصیحتای باپیرو دَی بو نذاریم . شُون می گوییم فکرتون کَذیمیِن . دیگه جومه دولی و شال وکَوا کمتر به چِش می خوره . دیگه خبری اَ خرمن و جا خرمنی دومَنِ دِه نیسه . خذا خذامونِن که شو بَرک بره بریم ری بون لحاف بندازیم و دِل اَ بالای بخوسیم و نگه ستاره های آسمون بکنیم تا خَومون وارِه . دیگه او خُلکُ و خُوی جنوبی و روستایی نذاریم . طاکَتِ تَش باذ نذاریم و درجا خومون جلو کولر گازی و سانترال مندازیم . آو واخوردن مون هم اَ آو شیرین کن میاریم و دیگه آو برکه و مشک ودَلو نذاریم . مکتب و مکتب خونه هم که جمع واوی و دیگه لیسانسمون هم قرآن نمی تونه بخونه .
دَی واویذه مامان ، باپیرو دی بو و باخالو و دی خالو هم واویذه بابابزرگ و مامان بزرگ . حرف زَذَن به لهجه مادری هم که دیگه بی کلاسی حساب وایوو . خیلی وختِن که مُوچ و اَلَختور و سنگ تو سایو رفته و سر جاش بازیهای اینترنتی اومذه . ایکَذَه صَذای ماشین و موتورا و بیک اَ بیکِشون سَرِمون برده که صَذای چُخُو و بلبل و چیخ و چیخ بُنجیرها تو خس مُخی هم دیگه نَمِشنَویم . کَذیما که اَگَه پول می خواسیم یا می رفتیم چِل لحافها وامیسَذیم یا هم پَرِ مَکنَه دی بو یا پَرِ کَذِ باپیرو بی ، ولی حالا که باید بری خواهش اَ خود پرداز بکنی . بازیهای سیاسی و جناح بندی ها ، خویش و کَوم ها اَ هم جذا کرده وملت اَ هَم دیر کرده .
دانش آموز اَ معلمِش واهمه نَذارِه ، زمان ما که معلم کَذِ یَه رئیس پاسگاهی احترام داشت و شَ می ترسیذیم . بچه حالا که میناش سیخ سیخی میزنه مِثِ زوزو وایوو . یَه مشتی هم روغن و ژِل و مُشتی زهر ماری شَ وامیکَشِه که مِثِ بِچه بُنجیرِ تو آو اُفتاذَه وایوو . او زَمونی که دانش آموز کَلَش کَچَل میکه که اَ دیر بَکابَک میکه گذشت حتی هَمو زَمون هم بچه هایی که مَکینه سَر تراشی خوبی نذاشتن ، کلاشون بُزچینی می کردن ولی میناشون دیگه سیخ سیخی نمیزَذِن . از بَس که مرغای مَکینه ای زیاد واویذَن دیگه صذای مرغ و خروس خومونی نمیا . عسل تَغَلُبی زیاذ واویذه و ایکَذَه آو شِکَر شه وارختن که دیگه پَخچَه عسل خومونی هم حاضر نی عسل دُرُس کنه و دیگه اثری اَ عسل خومونی هم نی . اگه می خَیم دخترمون شیگَر بیذیم بایذ ایکَذَه تَحکیک بکنیم که طرف سالم بو معتاد نبو . کَذیما که ای خَوَرا نَبی . اِطمینون اَ بین رفته ، باید حواست بو که دیگه حتی کاکاتون هم سَرِت کُلَه نَنِه . دنیای غریبی گرفته اَگَه تَن به چیای جدید و امروزی نَذی هم میگُن که ای بی کلاسِن و آپدَیت نی . یه گُت تری نَمیتونه نصیحت جوونای ای دوره بکنه . دیگه خَوَر اَ بارونای هَفت روز و هفت شُوی و بَرک و نِهیبای گُوتو نی . یاذُمِن وَختی کوچیک بیذیم صَبرمون نَبی که کَی سبیل و ریش دربیاریم و حتی بعضی وَختا با زُغال سی خومون سبیل و ریش دُرُس می کردیم ولی حالا دیگه پسر هِسِه که صورتِش مِثِ خاله زَنها بَند مِندازه یا زیر اَبرو وامیسونه تا مِثِ دخترها واوو . خلاصه دوس ، درد و دل خیلی زیادِن که سیت بُگُم ولی دیگه جاش نی . اِیا هَمَش هِمَّت مُو و تو می طَلَبِه دُوسِ لامردی . بیو تا با هم فرهنگ کَذیمی مُهر و لامرد زنده کنیم .
کُربونِ سَرِت واووم هَم بِفتُم و هَم پاوُم

تا دیدارِ بَعذی خداحافظ دوس