فغان

(فغان)ِ
فغان از دل و از جفاهایِ دل-
زِ آزارِ پنهان و پیدایِ دل-
فزاید دمادم غمی بر غمم+
چه سازم ازاین شور وغوغایِ +
نه دیروز و امرور شد یاورم *
نه امّیدوارم به فردایِ دل *
چنان زورقی گشته بی بادبان-
زِ ساحل گریزان شده پایِ دل-
وجودم سراسر, به روز وبه شب *
فغان دارد از دستِ یغمایِ دل *
اِلاهی: کسی اندرین روزگار-
نگردد چو من زار وشیدایِ دل -
وذاین عمرِ کوتاه و بی اعتبار*
رهایم کن از دامِ رسوایِ دل*
عظیما: رِ سینه برونش نِما-
شدم خسته از سنگِ خارایِ دل-
===========================
شاعر.عبدالعظیم عربی از بندرامام و
بندرماهشهر.
عزیزان ویسگونی :اگراین سروده ام را
با آواز زمزمه کنید بشتربه دل خواهد
نشست.بشرطی که بدهکارا بیاد بدهیشون نیفتند.درآبادان وبوشهرو. برخی دیگر ازشهرها خوانندگانی هستند
که باحنجره طلایی خودسوزوگداز فایز
را ترّمّ میکنند .خواهشمندم این شعر
را به آنها بدهید.متشکرم