این روزها به هیچ قراری نمیرسی

این روزها به هیچ قراری نمـی‌رسی
کاری نمی‌کنی و به کاری نمی‌رسی

چـون «بادِ ایسـتاده» که بـی نام می‌شود
با رخوتت به هیــچ دیاری نمی‌رسی

بشمــار زخمـهای تنم را ؛ به پای من -
در عشق - اگر چه سابقه داری - نمی‌رسی!

وقــتی مـقدّر است دلت زیـر و رو شــود
مـثل زمـین به لـرزه نگاری نمـی‌رسـی!

هرگز به آنچه پیش نیازش جسارت است
با این هـمه «مـحافظه کـاری» نمـی‌رسی!

از دیدنت نبُرد کســی پـی به نـام مـــن
حتی به پای سنگ مزاری نمی‌رسی !!

وقتی که در دل آرزوی مـرگ می‌کنی
در هیچ جا به چوبه‌ی داری نمی‌رسی!

این رسم رودهای جهان است ؛ پای تو - 
خشکید اگر به پای چـناری نمـی‌رسی!

وقتی که راه را به تو با سنگ بسته‌اند
حتـی به کرتهــای کنـاری نمی‌رســی...

تابوت کیست این چمدانی که دست توست؟؟!!
با مرگ من به هیــچ قـطاری نمـی‌رسی!

من فـکر مـی‌کـنم که صـدایی شـنیده ام ...
شاید صدای توست که «داری نمی‌رسی»!!!!!