دستان باد

دستان باد....

دستان باد در موهای خرمایی رنگ دخترک بود،که ناگهان صدایی به گوشش خورد:امروز وقتشه!دختر با وجود چشمان بغض آلودش لبخندی به وسعت دریا زد و به سمت عامل صدا حرکت کرد. دستان خود را در دستانش گذاشت،چشمان تیله ایش که حالا با قطرات اشک پر شده بود، برق می‌زد و چشمان چیزی که روبرویش بود را کور می‌کرد.اما بدون فکر کردن به تبعید به مکانی هولناک و رازالود،دختر را به آغوشی گرم مانند عطشی که وقتی اورا دید در دلش به وجود آمد دعوت کرد!


مشتاقم دیدن نظراتتون هستم.
امیدوارم خوشتون بیاد!