میرفتیم

می‌رفتیم
و درختان چه بلند
و تماشا چه سیاه!
راهی بود از ما تا گل هیچ
مرگی در دامنه‌ها
ابری سر کوه
مرغان لب زیست

می‌خواندیم:
بی تو ؛
دری بودم به برون
و نگاهی به کران
و صدایی به کویر ...

#سهراب_سپهری