«شب سردی است ، و من افسرده

«شب سردی است ، و من افسرده

راه دوری است ، و پایی خسته

تیرگی هست و چراغی مرده

می کنم تنها، از جاده عبور :

دور ماندند زمن آدم ها ،

سایه ای از سر دیوار گذشت ،

 غمی افزوده مرا بر غم ها

 فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر آمد ، تا با دل من

 قصّه ها ساز کند پنهانی

نیست رنگی که بگوید با من

 اندکی صبر ، سحر نزدیک است .

هردم این بانگ برآرم از دل :

 وای ، این شب چقدر تاریک است !

خنده ای کو که به دل انگیزم ؟

قطره ای کو که به دریا ریزم ؟

صخره ای کو که بدان آویزم ؟

مثل این است که شب نمناک است .

 دیگرام را هم ، غم هست به دل ،

 غم من لیک ، غمی غمناک است . »