« قهر ، قهر ، تا روزِ قیامت »

« قهر ، قهر ، تا روزِ قیامت »
این زیباترین دروغِ کودکی هایمان بود
قرار بود مثلاً دلخوریِ مان تا ابد کِش بیاید
اما با یک «ببخشید» سر و تهِ قضیه هم می‌آمد
و دوباره مشغولِ بازی می شدیم...
انگار هم نه انگار ، که قهر کرده بودیم
بچگی ها ، در همین سادگی اش قشنگ بود
*امان از این بزرگ شدن*
امان از این قهر هایِ بی صدایِ طولانی...
حالا قهرِ مان را جار نمی زنیم.
خیرِ سرِمان مثلاً متمدن شده ایم . . .
خیلی بی صدا می رویم
اما برای همیشه . . .
اما بدونِ بازگشت ‌‌. . .
*دلمان هم خوش است که بزرگ شده ایم*