و شاید

و شاید
همین ناتوانی در یافتن واژه،
خود دقیق‌ترین بیانِ آن بی‌کسی باشد.
احساس‌هایی هستند که از جنس واژه نیستند—مثل سکوتی که در اتاقی خالی می‌پیچد، یا نوری که از پنجره می‌تابد اما گرما ندارد.

اگر بخواهیم آن را لمس کنیم، شاید بتوان گفت:
«بی‌کسی‌ام، صدایی‌ست که در دل فریاد می‌زند اما هیچ دیواری برای انعکاس ندارد.»
یا:
«من، در ازدحامِ نگاه‌ها،
چون سایه‌ای بی‌صاحب،
عبور می‌کنم.»