شــوق رفــتن نیست ، از نای و نـفس افتاده ام

شــوق رفــتن نیست ، از نای و نـفس افتاده ام
مــرغ بـــاران خــورده ی کــنـج قفـس افتاده ام

چشمه ی احساس من خشکیــده از روزی که در
چـنـگ ایــن زنـــدان مـــوهـوم و عـبث افتاده ام

خویش را گم کرده ام، چون ذره ای در دست باد
در کـویـــر لــوت و صــحــرای طبـــس افــتـاده ام

همچو سـروی سخت قــامــت ، در مسیر زندگی
عــمر خـــود را رفــته ام بــالا ، سپــس افتاده ام

یـــوســف تــنـهـای شـــبــگرد زلـیخـــا مـرده ام
لاجــرم آخــر بـه چــنـگ هـیچــکـس افـــتــاده ام

پاسخ من چیست ؟ لطفا روشـنم کن ، زندگی !
عـــاشــقـم یـا ایــنکه در بــنـــد هـوس افتاده ام؟