نوشتار اصلی زبان کوردی بخش هفتم....

نوشتار اصلی زبان کوردی بخش هفتم....




2- گروه مرکزی: گویش کردی ای را در بر می گیرد که در شمال شرقی عراق در شهرستان های سلیمانیه، اربیل، کرکوک، خانقین رواج دارد و در آن ناحیه، بر مبنای سلطان نشین باستانی سوران، سورانی نامیده می شود. همچنین، این گروه شامل گویش هایی می شود که در همسایگی نواحی ذکر شده، یعنی در کوردستان ایران رواج دارند و موسوم به کوردی مکری هستند. این گروه زبانی تا ناحیۀ جنوبی تری در استان کوردستان نیز امتداد می یابد، جایی که گویش موسوم به سنه ای (سنندجی) رواج دارد. سورانی و سنه ای هر کدام به زبانی ادبی تبدیل شدند. برای نوشتن این دو زبان از الفبای عربی- فارسی استفاده می شد که تا مدتی پس از جنگ جهانی اول در منطقه رواج داشت. شاعرانی چون نالی، کوردی، حاجی قادر کویی، شیخ رضا طالبانی و ... ، آثار خود را با استفاده از همین الفبا نوشتند. از دهۀ 1929 میلادی به بعد کوردهای عراق به شهروندان یک دولت عربی تبدیل شدند و مجبور به استفاده از الفبای عربی گردیدند. اما پس از فروپاشی رژیم بعث در عراق کوردهای عراق بار دیگر رسم الخط خود را باز آفرینی نمودند.