آر اِم به احساساتش در مورد اجرا فکر میکنه:

آر اِم به احساساتش در مورد اجرا فکر میکنه:
_ما تو موقعیتی بودیم که سعی میکردیم به آرومی پیش بریم. اون روزها، هر روز پر از موقعیت‌های واقعا ناراحت‌کننده، ناعادلانه و ناامیدکننده بود و بعد در رابطه با من، اون اتفاق با بابی افتاد. من قبلاً واقعا بی قرار و مایوس بودم، بنابراین به نوعی خودم رو جلو میبردم. انگار که یه نفر با یه سنجاق یه بادکنک رو بترکونه، فکر میکردم واقعا در آستانه یه انفجار بزرگم.
جیمین احساساتش قبل از استیج MAMA رو به یاد میاره:
_به هر قیمتی ما باید برنده میشدیم. به هیچ وجه نمیخواستم عقب بیفتیم.
همه این شرایط با اراده راسخ و استیصال  شدید اعضا همراه شد و آمادگی MAMA اونها رو به سمت اوج سوق داد. آر اِم جو تیم رو دقیقاً همونطور که بود توصیف میکنه:
_نه فقط من، همه همین فکر رو میکردن. اگه یه هیونگ عصبانی میشد، من عصبانی میشدم، اگه یه دونگ‌سنگ عصبانی میشد، من عصبانی میشدم. ما اونموقع به عنوان یه تیم حرکت میکردیم و دقیقاً یه طرز فکر داشتیم.
به گفته جیمین، آر اِم اغلب قبل از اجرا این ها رو به اعضا میگفت:
_«اینقدر هیجان زده نشید. ما هنوز چیزی نیستیم، ما هیچی نیستیم.» این چیزیه که آر اِم هر بار میخواستیم روی صحنه بریم بهمون میگفت.
بی‌تی‌اس حتی قبل از اینکه استیج MAMA رو پشت سر بذاره، حین تمرین کارهای زیادی انجام داد. یکی از دستاوردهای بزرگ، عالی بودن رقص "Danger" بود. اونموقع کوریوگرافی "Danger" از هر چیزی که بی‌تی‌اس تا به حال منتشر کرده بود، سخت تر بود. این کوریوگرافی شامل مجموعه ای از حرکات بود که توش جزئیات باید به خوبی منطبق میشدن و اگرچه به نظر میرسید رقص یه سرعت ثابتی رو حفظ میکنه، اما تغییرات سرعت محتاطانه بین حرکات فردی، اعضا رو ملزم میکرد که دائماً سرعتشون رو تنظیم کنن. بیشترین جذابیت رقص زمانی بود که اعضا در طول رقص به طور هماهنگ در جا فریز میشدن. یعنی همه باید در طول اجرا کاملاً فعالیت میکردن، دست ها و پاها رو به شیوه خودشون برای تغییر سرعت تنظیم میکردن و همچنین با همدیگه هماهنگ میشدن. جیمین توضیح میده: