میتی

میتی
واژهٔ «سگ»در بیشتر زبان‌های هند-اروپایی و گویش های ایرانی وجود داشته و هم اکنون نیز برجاست به شکل زیر است:
زبان تلفظ به لاتین
اوستا سپن span
پارسی باستان سکا saka
مادی سپاخا یا«اسپکو» spaka، spako
آریایی سوآ-کا sua-ka
سانسکریت سون svan
ارمنی شن shun
روسی سباک sbaka
پهلوی جنوب غربی سک sak
افغانی سپی spai
کردی سه (se-)seh
کاشانی اسبه یا اسپه esba ، espa
تالشی سیپه sipa
گیلکی سیگ saeg
سمنانی اسپا aspa
سنگسری آئسبه aesbe
سرخه‌ای اسبه esba
شهمیرزادی آئسبئه aesbae
چنان که دیده می‌شود در بسیاری از گویش های کنونی ایران، هم چون:کاشانی، تالشی و سمنانی واژهٔ «سپن» که ریشهٔ اوستایی کلمهٔ «سگ» است، برجای مانده است. حتّا به گفتهٔ یاقوت حموی، اصفهان(اسپهان) از واژه‌های «اسبا»( esba) به معنی سپاه و سگ است و این نشان می‌دهد که در گویش های پیشین اصفهان «اسباه» به معنی «سگ» بوده‌است. واژهٔ«سپک» (spaka) در اوستا صفت است به معنی سگ مانند.
منابع:
مهدوی، ملیحه. «سگدید، رانش اهریمن». کتاب ماه ادبیات و فلسفه، ش. ۴۰ (۱۳۷۹).
رضی، هاشم. دین و فرهنگ ایرانی پیش از عصر زرتشت. چاپ دوم. تهران: انتشارات سخن، ۱۳۸۴. شابک ۹۶۴-۳۷۲-۰۳۲-۲.