انسان برای عشق آفریده شد و به زمین فرستاده شد و به او خرد

انسان برای عشق آفریده شد و به زمین فرستاده شد و به او خرد و قدرت اراده و آزادی داده شد ، تا در زمین عشق بورزد و دیگر همنوعانش را عاشق کند ،
و از وحدانیت این عشق های زمینی به عشق خداوندی دست یابد .
ما انسانها می توانیم به این درجه معنوی و خلوص دست یابیم که خدا را بخاطر وجودش بپرستیم ،
نه به بهانه اینکه ما را آفریده
یا مارا کمک کند .
بهانه برای عشق های زمینی است .
بهانه برای همسر بودن ، پدر بودن ، فرزند بودن ، مادر بودن و ....
بهانه ها فقط محرک یک عشق هستند .
عشق الهی یعنی ما در هر مرحله از زندگی ،
خوشی ها و سختی ها
و در لحظه به لحظه ها ،
به خاطر او قدم برداریم....