عصرهای جمعه که می شود

عصرهای جمعه که می شود

من را در تُنگ بی روزنی می اندازند 
پُر از هوای نبودنت 
و ناگزیرم می کنند به نفس کشیدن !
چون ماهی کوچکی
که سالهاست 
معتادِ آبِ حوض شده است
و دیگر 
طعمِ آبِ اقیانوس را 
به خاطر هم نمی آورد !
عصرهای جمعه که می شود 
دست و پای تنهائی ام درد می گیرد 
و دلم عجیب (عجیب که می گویم :
یعنی شبیه اعتیاد پرنده ای به قفس ...!)
نبودنت را 
هوس میکند ... !!!


پست سفارشی. ....