رفیق،

رفیق،
زندگی را بدان‌گونه که مردمان به تو عرضه می‌دارند مپذیر.
پیوسته به خود بقبولان که زندگی،
رنندگی تو یا دیگران،
می‌تواند زیباتر از این باشد.
به هیچ روی آن زندگی دیگر را مپذیر؛
آن زندگی آینده را که شاید تسلی‌بخشمان باشد و یاریمان دهد تا آسان‌تر به رنج‌های این یک گردن نهیم. از روزی که رفته‌رفته دریابی که مسئول بیشتر رنج‌های زندگی نه خدا بلکه بشر است،
دیگر بدان ها تن در نخواهی داد.