قافیه به قافیه باختم

قافیه به قافیه باختم
قافیه به قافیه باختم


برگ به برگ



واژه به واژه



و اینک تنها داشته من



حس تلخ نداشته هایی است



که شعر نمی شود ، اما



آوار می شود ، اتاق بی در و پیکر را ...



چقدر خوب است که دلتنگم



چقدر خوب است که چیزی ندارم تا از دست بدهم



چقدر خوب است که بغض دارم



من نه شاعرم و



نه هوس دارم به شروع دردهای دوباره



اما بد باختم ، بد



من به حس جنونی باختم که باورم بود ...



زیر هم نوشتن این واژه ها دلیل بر شعر نیست



دلیلش واژه هایی است که به هم ربط ندارند ، اما



هر کدام از یک درد حرف میزنند ...



" من به زیادی عشق باختم "



واژه های من از آن جهت معمولیست



که من معمولی ترین عاشق بودم



همین ...



فقط این را از من داشته باش :



مجنون عشق تو شدن



تنها چیزی است که من را به من می رساند



تنها چیزی است که ماندگارم می کند ...