کافه یا کلاب شبانه؟
کافه یا کلاب شبانه؟
یک پوستر اینستاگرامی، یک شماره کارت و چند پیام در دایرکت؛ مسیر ورود به بعضی مهمانیهای شبانه این روزها همینقدر ساده است. پارتیهایی که تبلیغشان در شبکههای اجتماعی انجام میشود و بلیتشان آنلاین به فروش میرسد، اما برخلاف تصور، لوکیشن برگزاریشان باغهای دورافتاده حاشیه شهر نیست!
در واقع، برخی از کافههای تهران از ساعت ۸ تا پاسی از شب برای همین «پارتیهای اینستاگرامی» رزرو شده و رسماً به یک کلاب شبانه خودمختار تغییر کاربری میدهند.
بازار این پارتیها آنقدر داغ و بیدردسر است که نمونههای آن در پیجهای مختلف اینستاگرام با عنوان پارتیهای شبانه و کلاب شبانه تبلیغ میشود. ورود به این کلابها برای پسرها یک میلیون و ۲۰۰ هزار تومان و برای دخترها ۳۵۰ هزار تومان آب میخورد.
بهعنوان مشتری به یکی از همین صفحات پیام دادیم. و جوابی که گرفتیم این بود: «همهچیز از پوشش و رقص تا نوشیدنی آزاده!» بعد از واریز وجه، به جای یک آدرس ساده، یک بلیت دیجیتال کاملاً حرفهای با کیوآرکدِ اختصاصی دریافت کردیم؛ دیجی اختصاصی با لوکیشن دقیق در یکی از کافههای معروف سعادتآباد!
برخی کافهداران در مناطق غرب و شمال تهران، ساعات پایانی شب را حیاط خلوتِ بیقانونِ خود میدانند. آنها درهایشان را به روی مشتریان عادی میبندند تا فقط به مهمانان «ویژه»ای که ورودیهای میلیونی پرداخت کردهاند، خدمات بدهند. برگزارکنندگان هم آنقدر خیالشان از بابت نظارت راحت است که برای رویدادشان پوستر رسمی میزنند و آن را در فضای مجازی منتشر میکنند.
پیدا کردن این صفحات، واریز پول و دریافت بلیتِ ورود به این پاتوقهای بیقانون، برای ما فقط چند دقیقه زمان برد. حالا سؤال اینجاست؛ خوابِ نهادهای نظارتی، اتحادیه صنف کافهداران و اداره اماکن چقدر عمیق است که صدای دیجیها و بلیتفروشیِ علنی برای کلابهای شبانه در کافهها بیدارشان نمیکند؟ چطور یک واحد صنفی میتواند هر شب کرکرهها را نیمهپایین بکشد، قانون را دور بزند و هیچکس هم متعرض آن نشود؟
یک پوستر اینستاگرامی، یک شماره کارت و چند پیام در دایرکت؛ مسیر ورود به بعضی مهمانیهای شبانه این روزها همینقدر ساده است. پارتیهایی که تبلیغشان در شبکههای اجتماعی انجام میشود و بلیتشان آنلاین به فروش میرسد، اما برخلاف تصور، لوکیشن برگزاریشان باغهای دورافتاده حاشیه شهر نیست!
در واقع، برخی از کافههای تهران از ساعت ۸ تا پاسی از شب برای همین «پارتیهای اینستاگرامی» رزرو شده و رسماً به یک کلاب شبانه خودمختار تغییر کاربری میدهند.
بازار این پارتیها آنقدر داغ و بیدردسر است که نمونههای آن در پیجهای مختلف اینستاگرام با عنوان پارتیهای شبانه و کلاب شبانه تبلیغ میشود. ورود به این کلابها برای پسرها یک میلیون و ۲۰۰ هزار تومان و برای دخترها ۳۵۰ هزار تومان آب میخورد.
بهعنوان مشتری به یکی از همین صفحات پیام دادیم. و جوابی که گرفتیم این بود: «همهچیز از پوشش و رقص تا نوشیدنی آزاده!» بعد از واریز وجه، به جای یک آدرس ساده، یک بلیت دیجیتال کاملاً حرفهای با کیوآرکدِ اختصاصی دریافت کردیم؛ دیجی اختصاصی با لوکیشن دقیق در یکی از کافههای معروف سعادتآباد!
برخی کافهداران در مناطق غرب و شمال تهران، ساعات پایانی شب را حیاط خلوتِ بیقانونِ خود میدانند. آنها درهایشان را به روی مشتریان عادی میبندند تا فقط به مهمانان «ویژه»ای که ورودیهای میلیونی پرداخت کردهاند، خدمات بدهند. برگزارکنندگان هم آنقدر خیالشان از بابت نظارت راحت است که برای رویدادشان پوستر رسمی میزنند و آن را در فضای مجازی منتشر میکنند.
پیدا کردن این صفحات، واریز پول و دریافت بلیتِ ورود به این پاتوقهای بیقانون، برای ما فقط چند دقیقه زمان برد. حالا سؤال اینجاست؛ خوابِ نهادهای نظارتی، اتحادیه صنف کافهداران و اداره اماکن چقدر عمیق است که صدای دیجیها و بلیتفروشیِ علنی برای کلابهای شبانه در کافهها بیدارشان نمیکند؟ چطور یک واحد صنفی میتواند هر شب کرکرهها را نیمهپایین بکشد، قانون را دور بزند و هیچکس هم متعرض آن نشود؟
- ۲۵۷
- ۱۷ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط