نگاهم که ميکني؛

نگاهم که ميکني؛
بربادميروم،
حياي ريخته درچشمانت،_
شرم گونه هايم رابه سخره ميگيرد،
دستانم رادخيل ميبندم به آغوشت _
وباسرانگشتانم کتيبه هاي تنت رامرور ميکنم!

بيمناکم از تلنگر نوازش دستانم_
براين حرير قيمتي!
وآفتابي که بي ملاحظه طلوع ميکند!